Jaaroverzicht 2025
Leestijd: 5 minuten
Het is vandaag 31 december 2025: nog net niet ‘te laat’ voor terugblikken en jaaroverzichten. En dus zit ik, met de top 2000 op de achtergrond, tussen een stapel achterstallig wasgoed en het plan om oliebollen te gaan bakken door, de laatste woorden van 2025 te typen.
Een terugblik schrijven is overigens geen vaste traditie, ik doe het soms wel, soms niet. Ik doe het ook vooral voor mezelf, ik heb niet de illusie dat er ook maar iemand is die denkt “waar blijft Yukiko’s jaaroverzicht?”. Maar blijkbaar is er toch iemand zo gek dit te willen lezen.
Een week buiten de tijd
Overigens was ik al een week geleden begonnen aan dit blog. Ik kwam steeds niet verder dan weer een paar zinnen erbij. Die periode rondom de feestdagen is altijd een beetje vreemd en desoriënterend. Het bewijst maar weer hoe tijdbeleving relatief is aan perspectief. Ik schreef al eerder dat tijd een illusie is, maar we beleven nu eenmaal een tijdverloop. Een keer met je ogen knipperen en er is weer een dag voorbij, terwijl sommige momenten in de dag weer een eeuwigheid lijken te duren.
Tussen kerst en oud en nieuw lijkt tijd zich anders te gedragen, niet omdat de klok anders loopt, maar omdat onze beleving houvast verliest. Het oude jaar is bijna afgesloten, het nieuwe nog niet begonnen. Routines zijn anders of zelfs even helemaal weg en het lukt velen (onbewust) beter om in het moment te leven. De drempel van het nieuwe jaar lijkt net een echt obstakel dat ons even op onze plek houdt. Het laat mooi zien dat bewustzijn zich niet door tijd beweegt maar dat beleving van tijd in ons bewustzijn verschijnt.
Een jaar zonder grote verhalen
Beseffen dat tijd illusoir is, weerhoudt me er echter niet van om voor mezelf na te gaan wat er zoal is gebeurd in het afgelopen jaar. En dat is op wereldniveau natuurlijk veel, maar puur vanuit mijn eigen perspectief eigenlijk bar weinig. Tegelijk was iedere dag de moeite waard. Het meest memorabele is dat dit het jaar was waarin ik 50 werd. Een van de vele gemaakte verjaardagsgrappen was dat ik nu op de helft van mijn leven zit. Zoals ik in mijn vorige blog ook al schreef: het is niet waar, die helft ben ik allang overheen. Niet alleen gezien het feit dat mijn fysieke gezondheid onder de norm bungelt en dat 100 jaar oud worden niet bepaald de standaard is (al zit dat wel in een deel van mijn genen).
Ik doel meer op het feit dat jaren veel sneller ‘verlopen’ als je ouder wordt. Ook dit is een voorbeeld van tijdbeleving vanuit een ander perspectief. In kalenderdagen ‘duren’ jaren misschien net zo lang als 50 jaar geleden, de beleving is totaal anders. Een dag kon als kind soms een eeuwigheid lijken. Het schijnt vooral te maken te hebben met het opdoen van nieuwe ervaringen. Een eentonig en voorspelbaar leven ‘verloopt’ veel sneller dan een leven waarin iedere dag iets nieuws te leren is.
2025: leven in een bubbel
Nieuwe dingen leren doe ik nog steeds. Tegelijk besef ik steeds meer dat ik in een eigen bubbel zit. Ik leef in de zomer veel buiten, verbouw mijn eigen groenten en fruit, werk volledig vanuit huis. Ik volg bijna geen nieuws meer. We wonen in een rustig, doodlopend straatje in een dorpswijk waar de gemiddelde leeftijd minimaal 55+ is. Op een dubieuze ‘insluiper’ na (die bij ons niet verder is gekomen dan de achtertuin, maar elders in de straat e.e.a. heeft gestolen), is hier eigenlijk heel weinig te beleven geweest in de afgelopen 365 dagen.
Ik maakte op werkvlak een lichte balansverschuiving waarbij de wijzer van teken- en schilderopdrachten ineens overhelde naar het geven van tekenles. Verder schreef ik een aantal blogs over non-dualiteit en andere filosofische onderwerpen. Tot ik op een punt kwam dat ik mezelf erop betrapte steeds vaker in herhaling te vallen. Ook de kleine verwijzingen naar de illusoire lineaire tijd en non-dualiteit hierboven, zijn slechts herhalingen van al eerder beschreven onderwerpen. Dat wil niet zeggen dat non-dualiteit in een handjevol blogs samen te vatten is. Het betekent dat ik, als ik er meer over wil schrijven, eerst dieper in de materie wil duiken. Mijn kennis is beperkt, net als mijn tijd om hier meer over te leren. Daarbij wil ik mezelf niet verrijken met nog meer boekenwijsheid, de beste inzichten komen uit de praktijk.
De kracht van de illusie
Waar een wiskundige formule eenmaal begrepen nooit meer niet begrepen kan worden, is non-dualiteit een inzicht dat zich – eenmaal begrepen – laat herkennen en zich af en toe weer onderdompelt in het gewone leven. Dat voelt als ongrijpbaar, niet sluitend, lastig te bevatten, maar het is niets anders dan de kracht van de illusie.
Om maar weer met het voorbeeld van verstrijken van tijd te komen: non-dualiteit begrijpen is als de beleving van tijd, terwijl ons leven is als de kloktijd. Het kan voelen alsof een dag voorbijvliegt of we kunnen juist ervaren helemaal in het nu-moment te zijn; de klok laat toch echt wat anders zien en uiteindelijk is de kloktijd onze leidraad boven de ervaring.
Een soort voornemen
Uiteindelijk schrijf ik deze blogs vooral voor mezelf en voor degene met wie de gedeelde informatie resoneert. Dat er in de praktijk soms nog best wel wat lezers op afkomen, is niet mijn schrijfdoel. Misschien is dat wel mijn voornemen voor 2026. Geen filosofische theorieblogs meer, maar meer non-dualiteit in de praktijk. Of niet, want Yukiko en voornemens gaan totaal niet samen.
Dit is denk ik het slechtste jaaroverzicht ooit geschreven, maar ik wens jullie toch allemaal een mooi 2026. Wees een beetje lief voor elkaar, ook voor degenen waarvan je vindt dat ze het niet verdienen.