Ik weet het (niet) beter

Leestijd: 6 minuten

Als ik op basis van kalenderjaren een soort terugblik heb op mijn leven, dan ben ik nu zo’n veertien jaar bezig met een bepaalde vorm van innerlijk werk. Daarvoor had ik al veel langer interesse in bepaalde onderwerpen. Zoals bijvoorbeeld de oorsprong van verschillende religies en diens onderlinge overeenkomsten en verschillen. Ook filosofie, buitenaards leven, natuurgeneeskunde, spiritualiteit en bovennatuurlijke verschijnselen zijn onderwerpen die me altijd al hebben geboeid.

Laat ik het zo zeggen: het is niet voor niets dat ik nogal eens word uitgemaakt voor ‘heks’. Heks of niet, al deze interesses hebben een degelijk fundament gevormd voor de afgelopen jaren van zelfontwikkeling.

Wat bedoel ik met zelfontwikkeling?

Zelfontwikkeling en innerlijk werk betekenen niet per se hetzelfde, maar ik gebruik de termen door elkaar heen om aan te duiden dat ik aan mijn binnenwereld werk. Dat klinkt misschien vaag, maar het wil vooral zeggen dat ik me steeds bewuster ben van mijn eigen gedrag. Mijn uitdagingen, passies, valkuilen, talenten, goede en minder goede karaktertrekken en schaduwkanten. Ik leer op al deze vlakken voortdurend bij. Onder andere door veel inspirerende boeken te lezen, interessante podcasts en lezingen te luisteren en in dezelfde onderwerpen video’s en documentaires te kijken. Maar vooral door hier in stilte mijn gedachten over te laten gaan.

Dit heeft een interessante wisselwerking: ik ging in de loop der jaren steeds vaker voor mijn welzijn kiezen. Door beter voor mezelf te zorgen, lukt het me ook steeds beter om goed voor mijn omgeving te zijn. Ik leerde om mijn interesses en talenten de ruimte te geven, meer rust te nemen, beter te luisteren naar mezelf en anderen en om steeds een beetje bewuster en gezonder (op een innige band met chips na) te leven. Dit zorgde (en zorgt nog steeds) weer voor nieuwe groeimogelijkheden.

Yukiko 2.0

We zitten met zijn allen op dezelfde leerschool. Deze school of life schotelt iedereen vroeg of laat leerzame momenten voor, of je nu wilt of niet. Meestal zijn de minst leuke voorvallen de beste voor je zelfontwikkeling. Ik volgde wat dat betreft het klassieke voorbeeld van te lang doorgaan op een ongezonde manier, om vervolgens een game over te krijgen.

Maar ‘game over’ betekent gelukkig niet het einde: ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat er wel degelijk een upgrade naar ‘Yukiko 2.0’ mogelijk is. Zover ben ik nog niet (hooguit versie 1.4), maar ik kan onmogelijk nog terug naar ‘Yukiko 1.0’. Mijn bedradingen lopen anders. Voor wat betreft mijn schaduwkanten kijk ik bijvoorbeeld veel meer naar de oorsprong, lading en uitwerking. In plaats van bewust of onbewust “zo ben ik nou eenmaal” te denken en niets te doen, emoties weg te drukken of juist direct in een verklarende verdediging te schieten, kijk ik nu meer naar wat er werkelijk gebeurt. Emoties duren maar kort. Zolang je ze niet voedt met nieuwe gedachten, hou je ze zuiver en voorkom je slachtofferschap en/of een lijdensweg. Het helpt bovendien enorm bij het vinden van een oplossing.

De omgeving beweegt niet mee

Hoewel mijn persoonlijke ontwikkeling mij alleen maar verbeterde levenskwaliteit oplevert, merk ik dat ik ook tegen een keerzijde aanloop: mijn omgeving beweegt niet (in hetzelfde tempo) mee. De onderwerpen die mij interesseren, raken weinig tot niets bij anderen. Wat bij mij voor een wezenlijke verandering heeft gezorgd, komt bij een ander soms wat zweverig of overdreven over. Dan wordt er wat gelachen, of het onderwerp verschuift weer naar dezelfde dagelijkse koetjes en kalfjes. Het is begrijpelijk en niet eens echt vervelend, maar iets in ons systeem zoekt nou eenmaal onbewust bevestiging bij anderen.

Misschien herken je dit proces ook wel bij jezelf. Vanbuiten ben je nog steeds dezelfde, maar in jou is er van alles veranderd. Je zit aan dezelfde tafel, met dezelfde mensen. De gesprekken gaan over dezelfde onderwerpen. Maar jij hoort iets anders, het voelt anders, je reageert anders. Je herkent vastgeroeste gedachtepatronen, je voelt wanneer het ego spreekt. Je herleidt angsten en andere emoties, merkt veel eerder onwaarheden op en scheidt de zin van de onzin. Het gevaar schuilt erin dat het voelt als ‘ontgroeien’ of zelfs ‘overstijgen’, terwijl dat – in ieder geval bij mij – zeker niet het geval is.

Niet beter dan de rest

Zoals hierboven al beschreven: the school of life laat iedereen doorstromen naar nieuwe levels. Mijn ontwikkeling is niet beter, alleen anders gericht, alsof ik een ander vakkenpakket heb gekozen. Ik voel mij dus zeker niet meer ontwikkeld dan de rest, mijn binnenwereld heeft alleen een verschuiving doorgemaakt. Sterker nog, ik merk zelfs dat ik op veel v(l)akken achter begin te raken.

Doordat ik mijzelf de laatste jaren heb gericht op innerlijk werk, is mijn oog voor de grote boze buitenwereld een beetje toegeknepen. Waar ik vroeger het nieuws en (mondiale) ontwikkelingen op de voet volgde, heb ik me daar nu min of meer voor afgesloten. In discussies over politiek heb ik geen idee meer waar het over gaat. Spotprentjes en memes over wereldproblematiek vat ik vaak niet, omdat ik nog maar weinig nieuwsberichten volg. Ik kan niet meer meekomen, zelfs niet met oppervlakkige onderwerpen.

En ik liep op dat vlak al achter, want dankzij mijn ADD-brein heb ik een ongelooflijke honger naar informatie en kan ik tegelijkertijd geen feiten onthouden. Mijn uitingen hebben dus altijd al een hoog ‘ik heb de klok horen luiden, maar waar hangt toch die klepel?’-gehalte gehad. Soms is het handiger om dan maar niets te zeggen, al bedenk ik dat meestal pas achteraf.

Hoor ik hier nog wel bij?

Het gebrek aan raakvlakken met mijn directe omgeving heeft er onder andere toe geleid dat ik ben begonnen met dit blog, zodat ik ergens mijn ei kwijt kan. Ik heb zelfs een heel korte periode gehad dat ik mezelf afvroeg of ik nog wel op mijn plek was. Niet alleen in mijn indirecte omgeving, maar ook bij mijn partner. In de vele podcasts en interviews die ik heb geluisterd komt dit regelmatig naar voren: relaties lopen bijvoorbeeld stuk na een NDE, waarbij het bewustzijn in korte tijd een enorme verschuiving doormaakt. Ook spirituele groei gaat vaak tussen geliefden en vriendschappen instaan, je bent ineens niet meer de persoon waar de ander ooit verliefd op werd of mee bevriend raakte. Werkt een vriendschap of relatie ook als je binnenwereld verandert en je steeds minder interesses deelt?

Bij deze vragen ligt echter een belangrijke misvatting ten grondslag. Namelijk: dat houden van of leuk vinden zou betekenen dat een ander je ook altijd begrijpt of dat hij/zij in alles met je meebeweegt. Misschien is het juist bevrijdend dat anderen niet meegaan. Het heeft mij in ieder geval geleerd dat ieder inzicht een persoonlijk proces is, dat geen bevestiging van anderen nodig heeft. Innerlijke groei ontstaat namelijk niet door meer te praten over bewustzijn en het dan ook nog eens te zijn.

Soms verandert er vanbinnen iets dat je niet meer kunt terugdraaien. En terwijl jij verandert, lijken je dierbaren precies dezelfde te blijven. Dat kan voelen alsof je uit elkaar groeit. Maar je kunt het ook zo zien: er groeit geen afstand, er groeit alleen bewustzijn. Liefde (of vriendschap) bestaat immers niet uit hetzelfde zijn of denken, maar uit: ‘wij laten elkaar anders denken’.