De laatste hypnose

Een leestip voor iedereen die niet van zelfhulpboeken houdt

Leestijd: 5 minuten

Sinds ik luisterboeken heb ontdekt, lees ik weer veel meer. Ik wissel informatieve, spirituele en filosofische boeken af met spannende thrillers en onrealistische flutromans. Het is maar net hoe mijn pet staat. Soms lijkt het net alsof ik steeds een beetje slimmer word, wat ik dan weer teniet doe door in een bloederige moordzaak te duiken, afgewisseld met periodes van onmogelijke liefdes in Engelse bakkerijen en boekwinkels, overgoten met kaneel en pumpkin spice-mengsels. Al met al een leuke variatie op de verhalen die we in het dagelijkse leven spelen.

Afgelopen week was ik toe aan een zoet Jane Austen-achtig verhaal, ik heb immers vakantie. Zodoende opende ik mijn virtuele boekenplank en binnen twee minuten zat ik te luisteren naar een warme stem met ondefinieerbaar accent. Het was de stem van Edwin Selij die zijn eigen boek “De laatste hypnose” voorleest. Niet helemaal wat ik vooraf had bedacht, maar zoals zoveel in het leven, loopt niet alles zoals je het aanvankelijk voor je ziet.

Heb je geen zin onderstaande allemaal te lezen, scroll dan even door naar de laatste alinea, voor een korte reviewversie van deze recensie.

Zwak voor de koning

Ik had dit boek al even op mijn veel te lange leeslijst staan en was het inmiddels ook alweer een beetje vergeten. Ik had het ooit opgeslagen, toen het door de auteur zelf werd aangeprezen als het enige zelfhulpboek dat je hoeft te lezen. En omdat ik ooit moeite had met de term ‘zelfhulpboek’, vond ik dat ik een poging moest wagen, al was dat niet op het moment van opslaan.

Best wonderlijk dat ik juist deze titel aanklikte, want het stond allang niet meer bovenaan de lijst. Het was daarnaast niet bepaald het historische drama (of eigenlijk wel, het is maar hoe je het bekijkt) waar ik zo’n zin in had, toch bleef ik geboeid luisteren. Ik heb een zwak voor deze man. Niet op amoureuze wijze, maar op inhoudelijke basis van de podcasts waarin hij te gast is. Eerlijke, open gesprekken, zonder spirituele opsmuk, ik hou daarvan. Zijn eigen bijdragen op sociale media, waar hij zichzelf profileert onder de naam ‘Hypnosekoning’, zijn ook de moeite waard.

“Hypnose is meer dan alleen gefocuste concentratie”, aldus Edwin zelf. Het bijzondere aan zijn kijk op hypnose is dat hij stelt dat we eigenlijk voortdurend in een staat van hypnose verkeren: de grote hypnoseshow, oftewel de illusie waarin we leven. Ik noem dat onze ‘programmering’ die wordt gevormd door het dagelijkse leven; opvoeding, omgeving, percepties, overtuigingen enzovoort. Maar als ik hem goed begrijp, komt dat op hetzelfde neer. Het goede nieuws is: je kunt uit die staat van hypnose komen.

Niks nieuws

Het klinkt misschien wat arrogant om te zeggen dat ik niks nieuws leerde toen ik het boek begon te luisteren. Toch bleef het me boeien, want het is altijd fijn om te horen dat er mensen zijn die volledig dezelfde, nuchtere taal spreken, zonder zweverig gedoe en uiterlijk vertoon.

Nu ik het uit heb, kom ik er zelfs achter dat hij op een humoristische en herkenbare manier heeft opgeschreven wat ik in veel van mijn blogs heb gedeeld, met name ook de laatste over je essentie, die hij beschrijft als je kern. Zelfde verhaal en toch anders.

Waar ik vooral overwegend ‘kennis’ deel op serieuze toon, doet hij dat veel duidelijker, omdat hij het alledaagse leven erin heeft verwerkt. Dat maakt dat het voor iedereen toegankelijk is, ook als je totaal niet spiritueel bent of helemaal niets aan enige vorm van zelfontwikkeling hebt gedaan.

Laat vooroordelen maar even liggen

Ik heb Edwin Selij in het verleden wel eens aan anderen getipt, omdat die man echt wel wat zinnigs te melden heeft. Die haakten vervolgens al af op de naam ‘Hypnosekoning’ en zo niet, dan namen ze hem niet zo serieus door zijn accent, wat ik best jammer vind. Toegegeven, ik moest in het begin ook wennen aan zijn manier van praten, maar dat kwam in mijn geval vooral omdat hij niet zo geaffecteerd en beschaafd spreekt als vele anderen die dezelfde boodschap ‘prediken’. Hij strooit nergens met moeilijke woorden, ook wel prettig.

Het is heel verleidelijk en begrijpelijk om je te laten leiden door vooroordelen, maar daardoor loop je mogelijk mooie dingen mis. Bovendien heeft hij die bijnaam ‘Hypnosekoning’ niet eens zelf bedacht, anderen zijn hem zo gaan noemen. Dat laatste zal niet voor niets zijn, verwacht ik. Of is dat ook een vooroordeel?

Hoe dan ook, ik doe maar weer eens een poging hem aan te bevelen middels deze recensie. Heb je nou geen hout begrepen van mijn eerdere blogs, maar heb je ergens wel het gevoel dat ik niet helemaal onzin loop te verkondigen? Lees of luister dan ‘De laatste hypnose’, klik op de afbeelding voor meer informatie. Overigens krijg ik niks voor deze verkapte vorm van reclame, ik vind het gewoon echt een aanrader.

De korte review

Zoals beloofd sluit ik af met een verkorte reviewversie voor de diagonale lezers: Edwin Selij beweert dat je echt geen wierook, meditatiekussentje, lange baard of wijd gewaad nodig hebt (al is het prima als je dat wel zo doet) om het leven beter te begrijpen. Ook kunnen echt al je zelfhulpboeken de boekenkast uit, zelfs deze (al is het handig als je hem eerst even leest of luistert). Al deze beweringen zijn in mijn ogen terecht. Je hoeft je alleen maar te ontdoen van alles wat je tot nu toe voor waar hebt aangenomen en na het lezen van dit boek, snap je ook hoe en waarom.