De hel – straf of strijd?

Leestijd: 6 minuten

Vorige week schreef ik dat veruit de meeste BDE’s/NDE’s (Bijna/Nabij Dood Ervaringen / Near Death Experiences) als positief worden ervaren*. Dat concludeerde ik op basis van zeker 150 NDE’s die ik heb bestudeerd. Bizar genoeg zijn bijna alle bijna-dood ervaringen die ik daarna hoorde een getuigenrapportage van de hel. Welke ik ook aanklikte (recent gepubliceerde of al van jaren oud), ze beschreven diepe, angstaanjagende duisternis. Nog steeds worden verhoudingsgewijs de meeste NDE’s als ‘positief’* aangeduid, maar ik vond het wel frappant dat er meer verslagen van ‘negatieve* NDE’s’ zijn dan ik dacht.

Het zette me aan het denken. Vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat niemand bang hoeft te zijn voor de dood of het lot van hun overleden geliefden, ook niet als je niets hebt met/weet over non-dualiteit (en dus het wegvallen van polariteit en afgescheidenheid). Is die overtuiging terecht, of is het wel zo eerlijk als ik die verklaring een week na mijn NDE-blog rectificeer?

Wat houdt een negatieve NDE-ervaring in?

Mensen die verklaren de hel te hebben gezien hebben na hun uittreding, omschrijven een gevoel van in een diepe duisternis te vallen of te belanden. Het lijkt een eindeloze val of reis te zijn, maar uiteindelijk wordt vooral een donkere leegte ervaren. Een diepe angstaanjagende duisternis. Sommigen verklaren er niet alleen te zijn. Er worden schimmen waargenomen, mensachtige vormen, vaak in zichzelf gekeerd. Soms zijn er grijpende handen of zelfs het gevoel lastig gevallen/aangevallen te worden. Een enkeling ervaart het echt als traumatiserend. Tot nu toe heb ik slechts één persoon horen spreken over vlammen horen en zien, het gaat echter meestal om een verterende duisternis.

Een aantal van deze geïnterviewden is er uitgekomen met een kreet om hulp door middel van een soort provisorisch gebed, of juist door berusting/totale overgave aan de situatie. Dan transformeerde de ervaring ineens naar rust of licht en kwamen zij alsnog in een hoger rijk terecht. Een enkeling verbleef de gehele NDE in die duisternis. De ervaring wordt unaniem betiteld als de hel. Logisch natuurlijk, want we worden allemaal vroeg of laat in ons leven geconfronteerd met collectieve termen als hemel en hel.

Straf van God

Veel godsdiensten prediken: als je je goed gedraagt kom je in de hemel. Als je zondigt, kom je in de hel, dat is de straf van God. Als kind was mij al duidelijk dat dit niet waar kon zijn: we zondigen allemaal wel eens. Het leek mij dat als zondigen de garantie was om in de hel te belanden, dat de hemel leeg was. Daar kon in mijn kinderogen Jezus aan het kruis niks aan veranderen. Met zondigen heb ik het immers niet per se over moord en doodslag.

Wie heeft er wel eens een leugen verteld? Of zichzelf iets onrechtmatig toegeëigend? Ik zie je vinger omhooggaan! Als het aankomt op het overtreden van de tien geboden, kunnen we allemaal wel een paar vinkjes zetten. Kortom: ieder van ons doet wel eens dingen die in strijd zijn met het geweten. En dan breien we het naderhand recht met een logische verklaring of creatief gevonden excuus en we gaan vervolgens doodleuk verder met domme dingen doen.

Wat ik als kind al zeker wist (er is geen straffende God) heeft mij er altijd van weerhouden mij te bekeren tot welke religie dan ook. Hoe hard men het ook heeft geprobeerd. Ook heeft het de fundamenten gelegd voor mijn latere interesses in het het vinden van het antwoord op: ‘hoe zit het dan wel?’.

Mogelijke oorzaak van een bezoekje aan de hel

Veel NDE-onderzoekers en experts (zoals Pim van Lommel, Bruce Greyson en Nancy Evans Bush) denken dat negatieve of zelfs helse NDE-ervaringen voortkomen uit innerlijke conflicten of andere psychologische, onopgeloste oorzaken. Denk hierbij aan onverwerkt (jeugd-)trauma of gebrek aan liefde.

Ook lijken overtuigingen een rol te spelen. Zoals in de voetnoot van vorig blog al gemeld: de inhoud van NDE’s, positief of negatief, hebben wereldwijd overeenkomsten, maar worden gekleurd door persoonlijke overtuigingen, culturele of religieuze achtergrond of bepaalde verwachtingen. Toch hebben ook atheïsten liefdevolle ‘lichtwezens’ gezien; het is dus meer dan alleen conditionering.

Geen veroordeling maar een oorzaak van binnenuit

Mijn eigen visie lijkt sterk op die van de experts en is gebaseerd op de vele NDE’s die ik tot nu toe heb gehoord. Uit eerdere positieve NDE-ervaringen wist ik al: wat je op je kerfstok hebt: (zelf)moord, drugsgebruik, diefstal, is geen rechtstreeks ticket naar de hel. Ook streng religieus zijn is geen garantie dat je in een hoger en mooier hiernamaals belandt. Je wordt na de dood niet afgerekend op slechte daden of beloond op goede.

Zoals eerder beschreven, wordt er wel vaak een melding gedaan van een levensterugblik, maar deze wordt niet als (ver-)oordelend ervaren, eerder confronterend. Tijdens deze terugblik zie je namelijk wat jouw (verstrekkende) effect is geweest op anderen. Van de appel die je aan een dakloze gaf tot het uitschelden van een kind dat in onwetendheid een appel uit jouw boom plukte. Je voelt wat de ander voelde tijdens deze acties. Grote en kleine handelingen, veelal dingen die je zelf allang vergeten was. Het wordt vaak beschreven als een volledig inzicht in de eenheid van alles.

Zelfs de negatieve NDE’s worden meestal niet ervaren als een oordeel van buitenaf. De aard van de NDE lijkt van binnenuit te komen: je staat van zijn tijdens het overlijden. Net zoals in dromen of bij bepaalde psychedelische ervaringen. Alle mensen die een helse ervaring rapporteerden, verkeerden op het moment van overlijden in een dieptepunt van hun leven. Daarmee bedoel ik niet dat ze allemaal in slechte (uiterlijke) omstandigheden verkeerden. Ik doel op innerlijke strijd en andere processen.

Staat van zijn

De term ‘staat van zijn’ heb ik in vorig blog ook al benoemd en verdient een toelichting. Een ‘slechte*’ staat van zijn kenmerkt zich door een persoonlijkheid die bijvoorbeeld veroordelend, negatief*, egoïstisch of narcistisch is. Een levenshouding vol strijd, angst, wraak, haat, slachtofferschap, hebzucht of verbittering.

Met staat van zijn bedoel ik dus eigenlijk: je bewustzijnsfrequentie (door sommigen aangeduid als zielsfrequentie). We zijn immers allemaal energie. Energie heeft een trillingsfrequentie. Negatieve* gedachten en handelingen zijn uitingen van een lage frequentie, positieve* gedachten en handelingen van een hogere frequentie. Personen die tijdens het moment van overlijden in een lage bewustzijnsfrequentie verkeerden, hadden een duistere NDE-ervaring. Het gaat om mensen met bijvoorbeeld een destructieve en egoïstische levenshouding.

Ik trek hieruit de conclusie dat je niet in de hel belandt door een zogenaamde straf van God/veroordeling van het Hogere Bewustzijn, maar doordat je afstemt op een frequentie die resoneert met jouw algehele bewustzijnsfrequentie/trillingsfrequentie. Zo beschouwd is het beteren van je levenshouding en -visie, oftewel transformeren naar liefde en compassie, niet alleen van nut voor jezelf en je omgeving in dit aardse leven, maar ook voor je ervaring na de dood. Wat dat betreft zitten religies er nog niet eens zo ver naast.

*Met positief/negatief of slecht/goed bedoel ik zoals het als onbewust, afgescheiden individu wordt ervaren, uiteindelijk is er geen positief of negatief en slecht of goed, alles is neutraal en één. Op het moment dat er eenheid of Hoger Bewustzijn wordt ervaren is er geen hel. Zodra het bewustzijn zich herstelt in zijn natuurlijke staat van eenheid, verdwijnen concepten van goed en kwaad. Sommige mensen die een NDE hebben waarin ze volledig opgaan in het Hoger Bewustzijn, melden dat alle begrippen verdwijnen: geen lichaam, geen herinnering, geen vragen meer hebben, geen angst, er is alleen ‘Zijn’. Soms zeggen ze zelfs: “ik wist dat ik alles was en dat alles liefde was, maar dat besef was zó natuurlijk dat ik het niet eens opmerkte als iets bijzonders.”

Luistertip:

In deel 1 van het interview van saxofonist Dennis Bullock vertelt hij ook hoe je zelf tijdens je bestaan op aarde al min of meer manifesteert wat de aard van je ervaring na overlijden zal zijn. Mensen die op aarde worden geleid door angst, ervaren een helse duisternis. Dat is geen straf, maar wat ze zelf hebben gemanifesteerd. In deel 2 gaat Dennis dieper in op lage en hoge trillingsfrequenties (ik luisterde dit interview pas na het schrijven van dit blog, maar het bevestigt mijn eigen theorie).

Deel 1:

Deel 2:

Kijktip:

Sowieso heeft dr. Raymond Moody (als het onderwerp je interesseert zeker de moeite waard om meer van en over hem te kijken/luisteren/lezen) een duidelijke visie met heldere uitleg op leven na de dood, maar in dit filmpje legt hij ook meer uit over de soms duistere ervaringen van overlevenden. Hoewel zijn onderzoeken worden gezien als onwetenschappelijk, zijn de tegengeluiden slechts theoretisch en ook niet bewezen.